دوره 15، شماره 2 - ( 5-1401 )                   جلد 15 شماره 2 صفحات 260-245 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Gheshlaghi P, Kamrani E, Naji A, Daliri M. Impacts of the seawater desalination plants' discharges on survival and ionic balance of Blue swimmer crab, Portunus segnis (Forskal, 1775), in the northern Persian Gulf. ijhe 2022; 15 (2) :245-260
URL: http://ijhe.tums.ac.ir/article-1-6662-fa.html
قشلاقی پگاه، کامرانی احسان، ناجی ابوالفضل، دلیری مسلم. اثرات پساب واحدهای آب شیرین‌کن تخلیه شده به محیط زیست دریایی شمال خلیج فارس بر بازماندگی و تعادل یونی خرچنگ شناگر آبی، Portunus segnis (Forskal, 1775). سلامت و محیط زیست 1401; 15 (2) :260-245

URL: http://ijhe.tums.ac.ir/article-1-6662-fa.html


1- گروه شیلات، دانشکده علوم و فنون دریایی، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس، ایران
2- گروه شیلات، دانشکده علوم و فنون دریایی، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس، ایران و هسته پژوهشی مدیریت شیلات و توسعه پایدار اکوسیستم دریایی، معاونت پژوهش و فناوری دانشگاه هرمزگان، بندرعباس، ایران ، eza47@yahoo.com
3- گروه شیلات، دانشکده علوم و فنون دریایی، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس، ایران و هسته پژوهشی مدیریت شیلات و توسعه پایدار اکوسیستم دریایی، معاونت پژوهش و فناوری دانشگاه هرمزگان، بندرعباس، ایران
چکیده:   (2679 مشاهده)
زمینه و هدف: امروزه احداث آب شیرین­ کن‌ها در سواحل در حال گسترش است، با این حال اطلاعات محدودی درباره اثرات ناشی از تخلیه پساب آنها بر سلامت اکوسیستم دریایی موجود است. از این‌رو پژوهش حاضر به هدف بررسی تأثیر پساب رهاسازی شده این تاسیسات در اکوسیستم ساحلی خلیج فارس بر بازماندگی و تعادل یونی گونه خرچنگ شناگر آبی (P.segnis) تحت شرایط آزمایشگاهی انجام شد.
روش بررسی: پساب دو نوع آب ­شیرین­ کن فعال در استان هرمزگان با فناوری ­های اسمز معکوس (RO) و حرارتی (MED) جمع ­آوری شد. سپس تعداد 75 عدد خرچنگ (P.segnis) با میانگین (±SD) عرض کاراپاس  cm2/18±9/71 و وزن کل g 1/04±61/22 از سواحل بندرعباس زنده­ گیری به آزمایشگاه منتقل گردید. نمونه­ ها در 5 تیمار (با 3 تکرار) کاملا تصادفی تیماربندی و به مدت 60 روز تحت آزمایش قرار گرفتند. مرگ ­و میر نمونه­ ها ثبت و در پایان از همولنف نمونه­ ها جهت اندازه ­گیری الکترولیت ­های بدن (سدیم، کلسیم، منیزیم و پتاسیم) نمونه­ برداری شد.
یافته‌ها: میزان بقا خرچنگ ­ها در تیمارهای پساب نسبت به تیمار شاهد (86 درصد) کاهش یافت که این کاهش در تیمارهای RO 100 درصد وMED  100 درصد به‌ترتیب با مقادیر 46/7 درصد و 40 درصد بسیار محسوس بود (0/01>p). همچنین سطح الکترولیت‌های مورد بررسی نسبت به تیمار شاهد یک روند افزایشی را نشان داد که این افزایش در تیمارهایRO 100 درصد وMED  100 درصد شدیدتر بود (0/01>p).
نتیجه‌گیری: آزمایش حاضر نشان داد که تخلیه پساب آب شیرین­ کن‌ها باعث بروز تغییرات فیزیولوژیک در موجودات آبزی می­ شود که در محیط طبیعی با هم ­افزایی سایر استرس های اکولوژیک می­ تواند به مراتب اثرات شدیدتری داشته باشد. بنابراین ضرورت دارد که مدیران اجرایی برای به حداقل رساندن اثرات زیست­ محیطی پساب واحدهای آب­ شیرین­ کن تدبیری بیاندیشند، چرا که پیشگیری بهتر از درمان است.
 
متن کامل [PDF 1361 kb]   (2063 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: عمومى
دریافت: 1401/2/27 | پذیرش: 1401/4/28 | انتشار: 1401/7/6

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به سلامت و محیط زیست می‌باشد.

طراحی و برنامه نویسی: یکتاوب افزار شرق

© 2023 , Tehran University of Medical Sciences, CC BY-NC 4.0

Designed & Developed by : Yektaweb